تو را زن می خواهم آن گونه که هستی

از کیمیای زن چیزی نمی دانم

از سرچشمه ی حلاوت او

از این که غزال ماده چگونه غزال شده است

از این که پرندگان چگونه نغمه سرایی آموختند

تو را چون زنانی می خواهم

در تابلوی های جاودانه

چون دوشیزگان

نقش شده بر سقف کلیساها

که تن در مهتاب می شویند

تو را زنانه می خواهم

تا درختان سبز شوند

ابرهای پر باران به هم آیند

باران فرو ریزد

تو را زنانه می خواهم

زیرا تمدن زنانه است

شعر زنانه است

ساقه ی گندم

شیشه ی عطر

و این سرزمین

با تمامی زخمهایش ، در دامن مادری بنام ایران آرام گرفته است که شکوه نام یک زن را دارد

تو را سوگند

به آنان که می خواهند شعر بسرایند

تو را سوگند

به آنان که می خواهند خدا را بشناسند

بگویید:

زن را بشناسی